Zgodnie z orzecznictwem S\u0105du Najwy\u017cszego spadkobiercom przys\u0142uguje roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie przez zapisobierc\u0119 z rzeczy oznaczonej co do to\u017csamo\u015bci, stanowi\u0105cej przedmiot zapisu zwyk\u0142ego, za okres do wymagalno\u015bci roszczenia o wykonanie zapisu (uchwa\u0142a z 27 sierpnia 2015 roku – III CZP 46\/15). Dotyczy to sytuacji, gdy przedmiot zapisu by\u0142 ju\u017c w posiadaniu zapisobiercy jeszcze zanim zosta\u0142 og\u0142oszony testament. Dopiero bowiem z chwil\u0105 og\u0142oszenia testamentu zapisobierca mo\u017ce \u017c\u0105da\u0107 wykonania zapisu (art. 970 kc).<\/p>\n\n\n\n
Spornym jednak by\u0142a kwestia czy okres, za kt\u00f3ry zapisobierca musi si\u0119 rozliczy\u0107, ko\u0144czy si\u0119 z chwil\u0105 zako\u0144czenia sporu s\u0105dowego czy te\u017c ju\u017c w momencie zg\u0142oszenia przez zapisobierc\u0119 \u017c\u0105dania wykonania zapisu. S\u0105d Najwy\u017cszy w postanowieniu z dnia 10 lipca 2019 roku (sygn.. akt V CSK 228\/18) potwierdzi\u0142, \u017ce spadkobiercy mog\u0105 \u017c\u0105da\u0107 wynagrodzenia od zapisobiercy za korzystanie z przedmiotu zapisu, ale tylko do momentu wyst\u0105pienia przez niego z roszczeniem o wykonanie zapisu. Zapisobierca nie mo\u017ce bowiem ponosi\u0107 konsekwencji zbyt d\u0142ugo trwaj\u0105cego procesu o wydanie przedmiotu zapisu<\/p>\n\n\n\n